لابه ای به حضرت دوست

سرایم چه تاریک و جانم چه سرد               ندانــم هوس بـا روانم چه کـــــرد

گـــــرفتـار مشتـی هوسـهای پـوچ              ز خیـل ملائک روان کرده کـــــــوچ

روانــــی کـــه یـــزدان ز نــــور آفرید              تو گویی به ظلمت همی دررسید

مگــــــر لطف یــــزدان دهد یـاریـــم              رهــانـد ز گــــــــرداب بد کــــاریـم

کنـون من نـدارم تــوان ای خـــدای              کنـم حال خود را دگرگون به جای

تــو از روی رحمت تــوانـــم بــــــده               هر آن را که خواهی همانـم بده

خدایا تــو خـالق و مـن بنــــــده ام               ز تقصیــر بیشم سر افکنـــده ام

مرا ذات پاکت بسی لطف و نــــــاز              کنونـم به لطفی دگـــر کار ســاز

چهل گر گذشته است زعمرم همی          نبـودست خالــی ز لطفت دمی

 

تابستان ۱۳۷۰ هجری شمسی ـ سید عبداللطیف هاشمی

/ 1 نظر / 27 بازدید